De wereld een beetje Tijner maken

Als je dit leest in december 2016, dan heb je vast gehoord over de actie van Tijn. Een jochie van zes die vanmorgen met z’n vader bij de brievenbusmicrofoon van Het Glazen Huis stond.

Tijn heeft hersenstamkanker en dit is zijn laatste Serious Request die hij mee kan maken. De mededeling was hard en rauw – terwijl jij voor de TV en kop koffie drinkt weet dit mannetje sinds een week dat ‘ie niet lang meer heeft.

Maar, Tijn is zes en gezegend met een prachtig karakter. Hij besloot zijn energie in te zetten voor een goed doel, want hij wilde dat andere kinderen wel ouder dan zes konden worden. Betraande ogen en een glimlach.

Hij ging nagels lakken. In het Glazen Huis en gedurende de dag betoverde Tijn Nederland. Een tientje kost het lakken. En je kan het ook zelf doen. Als je maar ook geld overmaakt, via de actiesite.

Ik ben sinds anderhalf jaar zelf vader en je hart breekt als je leest wat deze familie en Tijn in het bijzonder moet meemaken. Maar ik hoop ook dat wanneer mijn zoontje wat ouder is, hij net zo’n mooi, positief en prachtig ventje wordt als Tijn.

Tegen BN/De Stem vertelde de vader van Tijn dat de realiteit morgen weer keihard binnenkomt. Er moeten keuzes worden gemaakt, over chemokuren en al wat niet meer. Maar hij vertelde ook het volgende: “Ik moet telkens denken aan dat nummer van Paul de Leeuw, ‘Ik heb een steen verlegd’. Dat heeft Tijn echt gedaan. Hij heeft een steen verlegd.”

En dat heeft ‘ie. Ik bewonder Tijn en zijn familie enorm. De positiviteit, moed en kracht zijn ongelooflijk. Hij heeft de wereld een stukje Tijner gemaakt. En dat was hard nodig.

(Steun Tijn en Serious Request zelf via deze site)

 

En, wanneer ga je beginnen?

Wanneer dit blog eens een keer goed gevuld gaat worden, vraag je? Nou – in 2017. Dan gaat het los. Zoals is al eerder schreef wil ik mijn online activiteiten een beetje organiseren en dat ben ik nu aan het doen. Een YouTube-kanaal, Tumblr, Twitter, Instagram en een podcast. En natuurlijk dit blog, als verzamelplek.

Ondertussen ben ik deze laatste weken van het jaar erg druk. Live-uitzendingen van RTL Boulevard, maar ook opnames, promo’s, reportages.. en daarnaast natuurlijk alle voorbereidingen voor kerst en oud&nieuw thuis.

Dus. 2017. Stay tuned.

Mijn enorme struggles van dit jaar op YouTube

Ik begon met grote plannen dit jaar. 1 januari. Ik knalde mijn eerste video online. Vlogger, dat wilde ik worden. En dan geen vlogger voor de gewone vlogdoelgroep, 7 t/m 14, maar een vlogger voor de volwassenen. 21 tot en met 88. En alles daar omheen.

(tekst gaat verder onder video)

Dat dit niet perse een gemakkelijke opgave was wist ik natuurlijk ook wel, maar dat het zó ingewikkeld zou worden, dat had ik ook niet verwacht. Maar ik heb het mijzelf aangedaan. Ik kon namelijk mijn draai niet vinden. Alles probeerde ik. Elke week op zondag, om de dag, random, dagelijks (een hele maand lang), minivlogs, alleen met voice-over, met filters, zonder muziek, met muziek. Alles.

Maar niks werkte. Tuurlijk, qua hits en aantal abonnees mag ik absoluut niet ontevreden zijn. Bijna 2500. Voor een grote YouTuber natuurlijk helemaal niks, maar voor een onervaren filmpjesmaker met een krankzinnig upload-beleid dikke prima.

Maar echt happy werd ik er nou ook niet van. En ik ga er vanuit dat die dappere mensen die mijn kanaal bezochten ook niet echt wijs konden worden van deze lappendeken.

Hoe kan dat? Ik weet het niet. Misschien zit het niet in mijn systeem, YouTube. Vanaf het begin heb ik mij als een vis in het water gevoeld op de interwebs. Blogs, podcasts, Twitter, Flickr, Instagram.. you name it.. ik was er bij. Bij Youtube was dit anders. Ik was al snel een frequent bezoeker van de site, maar jarenlang volgde ik geen mensen en ik maakte al helemaal geen eigen filmpjes. Dan loop je al snel achter de feiten aan.

Is dit eerste échte Youtube-jaar voor mij dan helemaal zinloos geweest? Nee. Ik kan nu monteren. En ik weet enigszins wat wel en wat niet werkt. Ik heb er een jaar voor nodig gehad, maar dan heb je ook wat. De komende weken ga ik nadenken over een nieuw YouTube-plan. Ik blijf aanwezig, ik blijf uploaden. Maar ik wil ook groeien en betere producties maken. Hoe ik dat wil gaan vormgeven, daar ben ik nog niet uit.

2017 moet het jaar worden van de structuur. Minder experimenteren, meer resultaat. Bedankt voor het volgen, blijf er bij, het wordt echt beter.

Een stukje per dag? Of per week?

In het verleden heb ik mij vaak vergist in het maken van beloftes over de kwantiteit van mijn weblog. Of van mijn podcast. En ook van mijn vlog. “Vanaf nu elke dag een stukje/vlog/uitzending”, roeptoeterde ik dan vol vertrouwen. Om vervolgens drie dagen later er alweer de brui aan te geven.

Ooit heb ik een maand lang elke dag een podcast gemaat. Het leverde mij behoorlijk wat nieuwe abonnees op, maar met een dagelijks programma als baan en een 9-maanden oude baby als bijbaan was ik op de 30ste totaal naar de mandarijnen.

schermafbeelding-2016-12-10-om-11-25-07

Deze ochtend dacht ik na over het volume van dit blog. Ik weet dat een stukje per dag werkt. Continuïteit is de gouden graal als je lezers wilt ‘lokken’ naar je website. Maar, ik weet ook al dat dit mij nooit gaat lukken.

Dus ik heb een devies, dat gaat gelden voor het nieuwe jaar (2017): ik doe maar wat. Soms is er een stukje, soms een podcast en soms een vlog. Ik beloof dat dit met een behoorlijke regelmaat zal zijn, maar het kan zijn dat de ene week slechts drie stukjes online komen en een week later je overstelpt wordt met publicaties, in welke vorm dan ook.

Mooie afspraak. Ik word er nu al rustig van.

Na al die jaren toch maar weer een weblog

15 jaar geleden had ik een weblog. Ik schreef daar stukkies op, het was een lifelog. De stukkies gingen over mijn leven en wat ik allemaal meemaakte. Niet dat ik überhaupt dingen meemaakte hoor, ik schreef vooral over dingen die ik zag op TV, een bezoekje aan de supermarkt en mijn favoriete liedjes. En over mijn hobby radio.

Maar, ik vond het echt superleuk; blogger zijn. Ik had een eigen krantje, een plek waar ik kon dumpen wat ik wilde en waar mensen dan op reageerden. Er was een scène, de blogwereld, met awards enzo. Heel kneuterig, maar leuk.

Later kwam Twitter, Instagram, Youtube en vooral mijn werk. Ik had er geen tijd meer voor. Of, ik maakte er geen tijd voor. Ik heb nog regelmatig een halfslachtige poging gedaan om toch weer te gaan bloggen, maar het bleef bij pogingen. Blogs waren uit. En dat zijn ze misschien nog steeds wel.

Misschien is dit ook wel een halfslachtige poging, maar ik ga het toch weer proberen. Ik ga weer bloggen. Eerst zonder er veel ruchtbaarheid aan te geven, maar wie weet hou ik het vol.

Op dit blog schrijf ik over mezelluf, de media, showbizz, tech, muziek, eten.. alles wat ik leuk vind. En zo nu en dan maak ik een vlog of een podcast die ik hier ook plaats. Die kan je natuurlijk ook vinden op mijn Youtube-kanaal en Soundcloud, maar dit is de verzamelplek.

Daar gaat ‘ie weer.